Home Reizen
Reizen
Redwood National Park en de reis naar Fort Bragg PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door Miranda   
woensdag, 29 juli 2009 20:57
door boomRond 7 uur vanmorgen ging de wekker, wat een tijden heh zo in de vakantie! Eerst zijn we lekker wezen ontbijten en daarna hebben we nog even heerlijk een douche genomen. Rond half 9 vertrokken we richting het National Park. We zijn eerst langs de kust naar Prairie Creek Visitor Center gereden om daar ons toegangsbewijs voor de Tall Tree Acces Road te bemachtigen. De vrouw in het visitor center had een heel verhaal over de tocht die wij wilden gaan maken. Op het toegangsbewijs stond nu een toegangscode van de poort voor de weg waar we overheen moesten. Daar aangekomen moesten we dus zelf deze code op één of ander vaag hangslot draaien en konden wij het hek open doen. Daarna moest hij ook weer dicht en moest de cijfercombinatie weer veranderd worden. Heel maf was dat. Het weggetje bracht ons al slingerend nog verder naar boven waar we uiteindelijk bij een parkeerplaats aankwamen. De fototas ging mee en een rugzak met voldoende drinken en wat te eten. Boven aan het pad konden we nog een trailguide meenemen voor onderweg. De wandelroute die wij wilden gaan maken was 4 mijl, 6,4 km. Het eerste stuk, 1,5 mijl was behoorlijk stijl naar beneden, dit ging vrij makkelijk. Je moest je af en toe even goed schrap zetten, maar verder gingen we zonder al te veel moeite naar beneden. Daar aangekomen konden we nog een rondje lopen van 1 mijl, dit was gewoon vlak een zeer goed te doen. We hebben heerlijk kunnen genieten van de enorme bomen die daar stonden. En uiteindelijk kwamen we bijna bij het eind van ons rondje bij de allergrootste boom terecht van wel 320 feet hoog!!! Dat is 97,5 meter hoog!!!! Daar sta je dan met je 1,60m of 1,80m, dan voel je je echt net van lego! Langs de wandelroute stonden overal genummerde paaltjes met in onze trailguide een beschrijving van wat we op dat moment konden zien. Leuk om te weten! Na ons zeer gemakkelijke rondje van 1 mijl, kon onze tocht van 1,5 mijl terug omhoog gaan beginnen. Vol goede moed stapten we samen omhoog, dit ging best aardig, maar werd op den duur toch steeds zwaarder. Mijn hoofd werd al roder en roder en het was ook even zoeken naar genoeg adem, maar met wat korte stops onderweg hebben we het toch gehaald…..je had niet mijn hartslag moeten meten….
Toen was het inmiddels half 3 en hadden we nog een reis naar Fort Bragg van zo’n 4 uur tegoed. Deze reis ging heel lekker, we zijn weer door een heel stuk mooi natuur gereden. En zelfs dwars door een boom…..zonder deuken in de auto, haha. Het laatste uurtje was even wat minder, de weg had enorm veel bochten zeer dicht op elkaar….en ja daar kan ik niet zo heel goed tegen. Het was dat ik niet kan kotsen, maar anders had ik dit zeker gedaan. M’n hoofd wist niet zo goed wat ie met al dat gedraai aan moest. Rond 7 uur kwamen we aan bij het hotel en zijn we snel een plekje gaan zoeken om te kunnen eten. Nu zijn we allebei behoorlijk uitgeteld en zetten we de computer uit. Morgen weer een dag!
 
Jedediah Smith State Park PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door Erwin   
dinsdag, 28 juli 2009 20:42
BoomhuisjeNa een heerlijke nachtrust in ons kingsize bed viel het ontbijtje een beetje tegen. Het brood was op er waren geen kersen, zelfs geen kersenjam en de koffie was ook op. Eigenlijk was het gewoon niks. We hebben zelf maar wat brood uit de auto gehaald om te toasten, dit was toch al van de dag ervoor dus dat kwam goed uit. Aangezien het kleine hokje bij de receptie al vol zat hebben we het ontbijt maar op de kamer op. Na het ontbijt zijn we via de toeristische route Jedidiah Smith State park in gereden. Dit is een onverharde weg die dwars door het bos loopt en je tot aan de voet van de reuzen brengt. Aan het einde van de weg hebben we de “Stout Grove” wandelroute gelopen. Dit was een wandeling van een uurtje. Hierna hebben we bij de auto even gepicknickt. Omdat we tijdens deze korte wandeling al redelijk lek gestoken werden zijn we eerst even teruggereden naar het hotel voor de antimuggenspray. Op de weg naar het hotel kwamen we langs een redwood informatie centrum waar we voor morgen vast even gevraagd hebben hoe we aan een speciaal toegangsbewijs kunnen komen voor de route die we wilden doen.
ZoekplaatjeBij het hotel aangekomen bleken onze pasjes voor de kamer het niet meer te doen. Deze waren verlopen en moesten we bij de receptie dus even laten activeren. De receptionist had bij het inchecken een foutje gemaakt en ze maar voor één dag actief gemaakt. De sukkel.
Na een korte stop in de kamer zijn we naar de tweede wandelroute gegaan. Redwood is een park waar je meer kan wandelen dan rijden. De tweede wandeling was een aaneenschakeling van twee korte routes, althans dat was de planning. Na één van de twee hadden we er wel weer genoeg van. Als je geen echte wandelschoenen aan hebt is het niet erg fijn lopen over onverharde paden met uitstekende wortels en keien.
We besloten de kust op te zoeken, hier heb je normaal een uitzicht over het stadje en de haven. Tussen November en April zou je zelfs walvissen langs de kust moeten kunnen spotten. Ons zicht bleef echter beperkt door een dik pak mist dat nog steeds vanaf zee het land op werd gestuwd. Na een paar mijl landinwaarts verdwijnt dit dan weer als sneeuw voor de zon. De mist zorgt blijkbaar voor de koele temperatuur in Crescent City. Vandaag was het maar 14 graden in de stad, maar in het bos waar we hebben gelopen was het een lekkere 25 graden. Morgen gaan we meer in het zuiden van het park kijken en lekker wandelen. Na dat stuk van het park gaan we door naar onze volgende tussenstop Fort Bragg.
 
Reisdag van Portland Newberg naar Crescent City via Crater Lake National Park PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door Miranda   
maandag, 27 juli 2009 22:09
Crater LakeVanmorgen ging al vroeg de wekker, om half 7 stonden wij naast het bed. Even snel douchen, lekker ontbijten in het hotel en toen waren we klaar om te vertrekken. Even voor 8 uur reden we weg uit Portland Newberg, eerst een stukje binnendoor langs allerlei boerenbedrijven. Er stonden verschillende gewassen op het land, van graan tot druiven en van appels tot koeien. Leuk om te zien dat er zoveel verschillende dingen naast elkaar geproduceerd worden. Toen hebben we een klein stukje interstate genomen, waar we na een aantal mijl gelukkig weer vanaf mochten. Binnendoor rijden is zoveel mooier! En dit stukje interstate had ook voor het eerst een beroerd stuk asfalt. Het begon al snel weer bergachtig te worden, maar het zag er niet zo rotsig uit als dat we eerder gezien hadden. Nu zag je veel gras op de bergen en heel veel bomen met hier een daar wat sneeuw. Om 12 uur kwamen we dan aan bij de poort van het Crater Lake National Park, 10 dollar armer en wij konden er met onze auto door heen touren. We zijn via westkant langs het meer gereden en op verschillende plekken gestopt om met onze paparazzi-toestellen wat kiekjes te maken. Het water bij het meer was echt extreem mooi donkerblauw, wat komt door de enorme diepte van het meer. Het meer is ontstaan door een vulkaan, het binnenste van de vulkaan is ingestort en heeft een gat achter gelaten van wel 593 meter!!! Na 2 uur door dit park gereden en foto’s gemaakt te hebben, zijn we het park via het zuidwesten weer verlaten. We hadden nu nog zo’n 4 uur rijden voor de boeg, best de moeite, maar met het grootste deel de binnendoor route was het wel zeker weer de moeite waard. Wat een hoop verschillende kleuren groen kun je hier zien, heel anders dan dat we tot nu toe gezien hebben, maar zeker ook heel erg mooi! Uiteindelijk hadden we een soort grenspost tussen de staten Oregon en Californië, waar ze ons vroegen of we ‘cherries’ of andere agrarische producten bij ons hadden. Erwin had nog een half zakje kersen……en met tranen in zijn ogen moest hij die inleveren. De rotzakken, haha. Toen zijn we maar snel doorgereden richting Crescent City. Het laatste stukje van de route bracht ons alvast een klein stukje door Redwood National Park, waar we vol verbazing de ene na de andere grote boom tegen kwamen. Nee niet zomaar een grote boom, echt enorm! Foto’s zullen zeker gaan volgen, wij leken met onze auto en de andere auto’s en vrachtwagens die we tegenkwamen wel van playmobile.
Eenmaal in Crescent City was het echt koud vergeleken met waar we vandaan kwamen. Toen we vanmorgen weg gingen uit Portland werd daar nog een hittealarm afgegeven. Nog geen 60 mijl voor Crescent City was het nog 110 graden in Fahrenheit, is  44 graden. En in Crescent City hebben we maar snel een lange broek en een vest opgezocht, want daar is het nog maar 57 graden in Fahrenheit, is maar 14 graden. Gewoon even in zo’n klein stukje een verschil van 30 graden!!!!!
 
Reis naar Portland Newberg via Mount Rainier National Park PDF Afdrukken E-mail
Geschreven door Erwin   
zondag, 26 juli 2009 20:00
Silver fallsVanmorgen kregen we geen ontbijt, dit zat niet bij het hotel in. We besloten daarom voor de verandering maar even langs de Starbucks te rijden voor croissantjes, koffie en thee. Om 9 uur reden wij de snelweg op. Omdat de reis over de snelweg wel een beetje saai is, besloten we om een omleiding te doen langs het Mount Rainier National Park. Dit perk ligt ten oosten van de snelweg, ergens halverwege tussen Seattle en Portland. Gelukkig had dit park wel verhard wegen. Het water was aan het begin niet zo mooi blauw, maar wat modderachtig. Op een gegeven moment kwamen we op een punt dat het bruine modderachtige water zich met groen water mengde. Niet ver daar vandaan hebben we een stop gemaakt en zijn we een stukje gaan wandelen. We moesten flink naar beneden klauteren en kwamen bij een hele mooie waterval terecht. Dat we naar beneden moesten klauteren, betekende natuurlijk ook dat we terug weer flink omhoog moesten klimmen, maar het was niet zo’n heel eind. Omdat een deel van de wegen in dit park niet toegankelijk waren, hebben we het park via het zuiden weer verlaten. Deze wegen waren verderop nog bedekt met ijs/sneeuw.
Eenmaal uit het park moesten we onze maag weer eens voorzien van wat te eten en een sanitaire stop kon ook geen kwaad. Daarna zijn we in 1 ruk door gereden naar ons hotel in Portland Newberg. We hebben zojuist besloten dat we nu echt heel vroeg naar bed gaan, 20:00 uur, omdat we morgen niet in 1 stuk naar Crescent City rijden, maar een omweg via het Crater Lake National Park. In het boekje vond Miranda dit park, en het lijkt ons weer een leuke omweg om bij onze overnachtingsplek te komen. Deze reis gaat wel ruim 8 uur duren, en dan moeten we onderweg ook nog stops maken!!!
 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 Volgende > Einde >>

Pagina 2 van 6